Laatste reacties

Vietnam krijgt een vervolg; Cycle4Girls!

meisjes op de fiets Vietnam

Uiteindelijk zijn dit de momenten die  het meest bijblijven. Vietnam. Meisjes, vrolijk lachend op de fiets op weg naar…? We hebben op onze geweldige reis door Vietnam veel rondgekeken, we zijn op heel veel verschillende plekken geweest en we hebben met eigen ogen kunnen zien dat meisjes en vrouwen het verschil kunnen maken. Ik denk terug aan de bijzondere ontmoetingen met vele meisjes en vrouwen die opgroeien op het platteland, en knetterhard hun best doen om zich te ontwikkelen tot sterke vrouwen en hun kinderen evengoede toekomst . Ik denk aan Lily, de etnic travel gids die we ontmoeten tijdens onze trekking door het noorden, afkomstig uit een Hmong dorp, die nooit naar school kon maar zichzelf engels leerde met behulp van de reizigers die ze de bergen rondleidde. Ik denk aan Cat, die haar moeder en oma helpt met het runnen van hun ‘restaurantjes’ maar die in haar vrije uren engelse cursus volgt zodat ze later goed voor zichzelf en mogelijk kinderen kan zorgen. ik denk aan de ‘botenvrouwtjes’ die zware fysiek werk doen door dag in dag uit toeristen over de kanalen in de red river delta te roeien, ik denk aan Linh, de eigenaresse van de homestay in Hoi An die dag en nacht aan het werk is om haar gezin, maar ook de inwonende grootouders te kunnen onderhouden. Ik denk ook aan de momenten dat wij door de heuvels trokken en we jonge vrouwen en kinderen tegenkwamen met grote balen op hun rug. Ze werkten op het land en het is de vraag of die kinderen de kans kregen om naar school te gaan.

saar en meisjes vetnam Tijdens onze reis begon het bij mij steeds harder te kriebelen en ik besloot dat alles wat wij hier hebben gezien een vervolg moest krijgen.  Ik voel me bevoorrecht dat wij met onze kinderen deze prachtige reis hebben kunnen maken en ik wil heel graag wat terug doen.

Al helemaal na het lezen van cijfers over Vietnam uit een rapport van de VN waar ik echt van schrok:

-Jaarlijks sterven 34.000 kinderen onder de vijf jaar, meestal aan relatief eenvoudig te voorkomen ziektes

-Meer dan 9 op de 10 kinderen hebben te maken met geweld, op school en thuis

-Overstromingen en orkanen richtten elk jaar zware humanitaire en economische schade aan.

-Dertien procent van de bevolking leeft onder de armoedegrens.

Terug in Nederland heb ik direct na onze vakantie contact met PLAN (vroeger Foster Parents Plan) gezocht en ik ben daar gaan praten. Als snel bleek er een waanzinnig match. PLAN  Nederland is in Vietnam actief in meer dan 180 dorpen. Daar werkt PLAN aan een blijvende verbetering van de levensomstandigheden en het toekomstperspectief van kinderen. PLAN geeft daarbij extra aandacht aan meisjes, want meisjes worden achtergesteld en krijgen absoluut niet dezelfde kansen als jongens. Terwijl juist meisjes in staat zijn om de armoedespiraal te doorbreken!

Een droom komt uit. Ik ga voor PLAN de coördinatie doen van het unieke project Cycle4Girls! In het voorjaar 2015  vertrekken twee groepen van elk 25 stoere vrouwen, onder ambassadeurschap van Daphne Bunskoek naar Vietnam voor een anvontuurlijke fietstocht van 300 km langs de verschillende projecten van PLAN. Dit project is in Australie al een paar keer succesvol uitgevoerd, maar in Nederland gaat de eerste editie in het voorjaar  2015 plaatsvinden.

Hoe gaaf dat ik daar mijn bijdrage aan kan gaan leveren! Ik ben door het dolle, vind het echt fantastisch!

Ik ga dat doen als vrijwilliger, 2 dagen in de week. Ik doe de voorbereiding, en da’s nog een hele klus en namens PLAN ga ik van 8 t/m 17 maart 2015 mee naar Vietnam om de groep te begeleiden. Ik voel me zo verbonden met dit project, dat ik heb besloten ook zelf de uitdaging aan te gaan en nu van start ga om 3.000 euro sponsorgeld op te halen. Voor dit bedrag kunnen  3 meisjes  en hun dorpen, gedurende drie jaar financieel gesteund worden door PLAN.

losse beelden m logo-1Ik ben er vol van. Het betekent ook hier in huis nogal wat…..de komende maanden ga ik het echt heel erg druk krijgen, en dat dus als volunteer maar de schoorsteen moet ook roken dus ik zal ook verder op zoek moeten naar een betaalde klus..en ik moet aan de slag om  voor maart die 3.000 euro bij elkaar te fundraisen.  Uitdaging genoeg dus! Het zou fantastisch zijn als jullie mij daarin kunnen steunen. Ik ga daarvoor nog een plan uitwerken en zal komende tijd via diverse kanalen en op de social media  (mijn Facebook pagina, twitter, pifworld etc) hierover communiceren. Maar als jullie op voorhand al ideeën hebben of zelf een activiteit zouden willen inzetten dat een bijdrage gaat leveren aan dit project..uiteraard van harte welkom!
Dit reisblog sluit ik hier waarschijnlijk mee af en als jullie mij willen blijven volgen dan zal dat vooral via mijn  Facebook pagina zijn.

Dank dat jullie ons wilden volgen op ons avontuur door Vietnam!

Do good, feel good

Liefs jolinde

Profielfoto Cycle4Girls-logo

Saigon Eden

Na de laatste post vanuit Hoi An, waar we nog enkele dagen zijn verbleven (in toaal waren we 5 dagen in Hoi An) hebben we een binnenlandse vlucht naar Saigon genomen. Onze reis zat er nu echt bijna op. Na nog een laatste dag in Saigon was het echt tijd om afscheid te nemen van dit prachtige land en de vriendelijke vietnamezen.  Voor de laatste avond hadden we een superchique Hotel gereserveerd met zwembad  op het dak. De inschatting was dat Jochem, Saar en Beppie waarschijnlijk niet zo veel behoefte meer zouden hebben aan opnieuw uitgebreid de stad verkennen in de hitte. eden saigon hotelPer slot van rekening waren we er helemaal aan het begin van de reis ook, en ik moet zeggen Saigon is wat mij betreft ook niet een vreselijk boeiende stad, dus laatste dagje zou ook niet heel veel meer worden dan misschien nog wat souvenirs scooren, een bezoekje aan de nagelstudio (dat is natuurlijke echt een ‘must’ in Azie ;-) en Rieg, onze chief cultuur, had nog wel een paar te bezoeken items  op zijn programma staan..Central post office, en nog een ander gebouw de zogenaamde ‘Notre dame’ van Saigoncentral postoffice saigontrouwerij voor central post office.het fijne is dat de kinderen nu echt de leeftijd hebben dat ze prima achter kunnen blijven bij het zwembad, terwijl in verschillende samenstellingen we nog een beetje in en uit het hotel konden rennen om onze ‘dingetjes’ te doen. We hadden het hotel dus wel even strategisch gekozen op centrale ligging, plus buitenzwembad en dat pakte dus helemaal oké uit!

entree Eden Hotel
bep met portiernotre dame in saigon
Met de reservering die we de dag ervoor maakten vanuit booking.com was blijkbaar iets misgegaan dus we kregen zomaar een upgrade en ineens hadden we  ipv de gereserveerde 3 x double bed ineens 3 complete balzalen, drie verdiepingen boven elkaar tot onze beschikking.  Loeressen van suites, echt decadent.  We hadden makkelijk met z’n zessen in 1 zo’n balzaal gepast. onze bagagebeddendansNou goed,  de kinderen vonden het natuurlijk helemaal het einde. Ze doken allemaal in een hagelwitte huisbadjas naar de bovenste verdieping waar het dakterras met zwembad en fitnessruimte. Maar na alles wat we de afgelopen weken gezien en meegemaakt hadden op het platteland van Vietnam had ik er toch een een tamelijk dubbel gevoel over. Maar goed, het was natuurlijk heerlijk, dus je hoort me echt niet klagen.expedition6 in balzaal

joch bubblebadzwembadsaigon hotelview by night
bep badjas Onze allerlaatste avond in Vietnam wilden we natuurlijk zeker nog wel echt genieten van het echte authentieke vietnamese food. terwijl de kids het zwembad in doken gingen wij even wat speurwerk op tripadvisor verrichten, iPadje mee, drankje naast het zwembad op het dakterras. Het was inmiddels al behoorlijk laat geworden, we hadden trek en geen zin meer om voor de ultieme foodexperience de hele stad door te moeten crossen dus zochten iets leuks in de buurt. Maar, jullie weten inmiddels, dat eten is bij ons een soort cult ding, dus altijd wel een kritisch momentje voordat er een besluit valt…de boys achter de bar zagen ons stoeien met kaarten, iPad, reviews op tripadvisor, en gaven ons een tip: restaurant Din Ky, paar straatjes verderop, local food, local people. En dat was inderdaad weer helemaal leuk! eten bij Din Ky

Een drukte van jewelste hier. Weekend, dus veel vriendengroepen, families en vrolijkheid. Wij werden direct met de lift mee naar boven gevoerd. Daar bleek nog een enorme zaal, hier zaten volgens mij wat meer ‘geklede rijkere vietnamezen’ het ziet er overigens allemaal niet uit in dit soort tenten, maar dat is dan ook helemaal niet het criterium , vooral kijken wat er allemaal geserveerd wordt en of de mensen er happy zijn met wat er op hun borden ligt. Nou dat was duidelijk in orde, wat een vrolijkheid en wat een gekakel. Maar het galmde hier nog veel harder dan beneden, en wij vonden juist de chaos en de  streetview beneden zo leuk. Dus vroegen echt om een tafel beneden. Lastig, engels spraken ze hier niet, of nauwelijks (giechel, giechel als ze een poging deden) dat wij niet in de airco-ruimtes boven plaatsnamen vonden ze gek, maar we werden weer uiterst vriendelijk- giechel,giechel- naar beneden gebracht er daar werd de tafel, met prachtig zicht op de straat, voor ons klaargemaakt. Spannende kaart ook: Braised ox penis with chinese herbs, black chicken with cordyceps??? Maar ook een wand vol aquaria met allerlei vissen.IMG_4971 Uiteindelijk bestelden we DE lokale dish: Hot Pot. Een grote pan sterke bouillon met heel veel verse kruiden en 1/2 kip, daar kun je met grote families goed van eten. 180.000 VND (ongeveer 6 euro).
kaart restaurantIMG_4944De Hot Pot smaakte verrukkelijk. In de stromende regen zijn we na dit heerlijk en spijtig genoeg laatste vietnamese maal via kleine donkere steegjes teruggerend naar het Hotel. Laatste nacht in Vietnam tussen de knisperende witte lakens in king size bedden. haha.

De volgende dag zijn marijn, Rigo en ik na het ontbijt (ik vind dat helemaal niks die uitgebreide ontbijt-buffeten in die enorme zalen in z’on groot onpersoonlijk Hotel) naar de Banh trah market gelopen. streetlife saigonDe rest bleef achter en gingen zwemmen en naar de gym in het Hotel. marijn en ik wat souvenirs geshopt (armbandjes, bamboekeukengerei, gekke pollepel van kokosnoten en bamboe, een schaakbord met schaakstukken, en een Deuter rugzakje, we moesten nog flink onderhandelen maar uiteindelijk mocht ie voor 160.000 vnd mee. Om 12:00 waren we weer terug in het Hotel om de anderen op te pikken voor lunch en alvast uit te checken. regenkapjes clubOp de allerlaatste dag hebben we toch nog onze regencapes kunnen gebruiken (gelukkig niet voor niets meegenomen;-) want de regen kwam een paar uur met bakken uit de lucht. Pfff..Saigon…ik geloof dat het mooi is geweest. terwijl Bep en ik na de lunch op zoek gingen voor een afscheids nagel behandeling, ging de rest terug om nog even te zwemmen.nagelstudio saigonAan het einde van de middag, iets voor zessen zijn we met de taxi naar het vliegveld gebracht. De vlucht met Ethiad naar Abu Dhabi  had 1 uur vertraging, om 21:30 konden we vertrekken. De laatste dongen werden op het vliegveld nog uitgegeven aan wat burgers en sushi. Na 6,5 uur vliegen kwamen we om 01:45 aan op Abu Dhabi airport. Daar hadden we een tussenstop. Hier moesten we 6 uur stukslaan. Vooraf hadden we hier natuurlijk wel even tegenop gezien want dit was bekend, maar ach…het was middenin de nacht en de intensieve reis van de afgelopen weken, alle plekken die we bezochten, de mensen die ontmoetten, zoveel indrukken, moe waren we zeker dus we hebben ons maar in die onmogelijke hangstoelen gevouwd en een even een uiltje geknapt. Behalve Rigo, die hield de hele nacht een wakend oog op zijn schaapjes. Hoe lief! joch vliegveld abu

Picknicken aan de Chinese Zee

Hoi An, eetstad, cultuurstad, bruisend van energie door de delta’s heen fietsen, kuieren door de stad  of heerlijk loom luieren aan de prachtige stranden, alles kan hier en dat maakt het tot een heerlijke plek. Gelegen aan de monding van de Thu Bonrivier, en een paar km fietsen vanuit ons Guesthouse Loc Path Homestay kom je bij het heerlijke strand aan de Chinese Zee.  Ik lees in de lonely planet dat Hoi An in een ver verleden de grootste havenstad van Zuis-Oost Azie geweest moet zijn. In de 16e en 17e eeuw beleefde Hoi An haar hoogtijdagen als handelscentrum. Verbaast me, want ook de kades in het oude stadje zien er helemaal niet groots, eerder romantisch, echt lieflijk uit. Het is een stad met een indrukwekkend verleden. Het pittoreske centrum met oude chinese pakhuizen staat sinds 1999 op de Werelderfgoedlijst van Unesco en blijft dus zoals het is; klein, chinees en betoverd sfeervol.  Wel heet en druk, veel toeristen vooral s avonds als de hele stad sfeervol verlicht is door overal gekleurde lampions. Veel mensen laten hier kleding naaien in een van de ontelbare naaiateliertjes, maar niemand van ons heeft enige behoefte een paar uur stuk te slaan in een van die shopjes, we willen eigenlijk vooral lekker naar buiten, de zee, de palmen en het strand lokken.. Het vlakbij gelegen Cua Dai Beach is wat drukker en wij hebben het 3 km verderop gelegen An Bang Beach ontdekt, hier komen we iedere dag wel even (of langer). Op de fiets of op de scooter, we rijden er graag een stukje voor door. Overdag is het hier bijna leeg, prachtig mooie verlaten stranden met hier en daar een afgedwaalde toerist, maar vooral rust, een prachtige zee, en op de stranden een enkel vissertjes die hun netten repareren,   Een paar lekkere strandtenten onder de palmen en bamboebladeren voor lunch. Maar rond een uur of vier wordt het hier pas echt heel erg leuk. Het lijkt wel of er een wisseling van de wacht plaatsvindt, de paar toeristen vertrekken en daarvoor in de plaatst verschijnen groepjes vietnamezen, stelletjes, families, hele generaties, uitgewerkt, en klaar om lekker loom neer te strijken, sociaal eten en drinken, en de kinderen om nog wat te spelen in het water.

Vanachter de palmen verschijnen vanuit alle hoeken en gaten haastige dametjes, tengere vrouwtjes met rieten matjes, en met een juk op de schouder waaraan keurig uitgebalanceerd, koelboxen, brandertjes, stoeltjes, tafeltjes, complete keukentjes, je weet niet wat je meemaakt.
DSC_0196

DSC_0193DSC_0170DSC_0247

De een na de ander komt aanhobbelen, en er ontstaat een levendige sfeertje, van passen en meten, kleedjes uitleggen, schuiven, kibbelen met de buurvrouw die haar ‘restaurantje’ (kleedje) te dicht aanlegt tegen het volgende kleedje,…passen en meten, sjouwen en de stalletjes worden met hulp van familieleden, opgebouwd. Het is een prachtig schouwspel, en nadat ik het al een tijdje volg op een afstandje op een ligbedje onder de rieten parasol besluit ik de camera te grijpen en me er helemaal door te laten overspoelen..
grand ma cat komt aan met haar waren

family
het is vier uur geweest dus de opbouw is begonnende dametjes dragen hun verkoopwaar het strand opde waren worden uitgestaldIk loop rond, maak foto’s en een kletsje (met handen en voeten een grote smile) wordt hier en daar aan mijn arm getrokken en mag mijn neus in vele pannen steken en proeven wat de dames allemaal hebben gemaakt. Dan komt Dat naar mij toe. Een vrolijk lief meisje van 18, ze spreekt een paar woordjes engels en neemt me mee naar haar moeder die een grote pan clam soup (mosseltjes in een dikke rijstsoep met allerlei verse kruiden) heeft staan naast haar kleedje. Ook haar oma heeft een kleedje en die ‘doet’ in squid, gedroogde inktvis, roosteren op een vuurtje en dan in kleine stukjes scheuren, dopen in een chillidipje.

mijn documentaire maken van de vrouwtjes met eetstalletjes op an bang beach
het wordt al aardig vol

kleedjes worden neergelegd
kinderen spelen op het strandDSC_0282ook de buurtjes bouwen hun 'eetstalletje opiedereen helpt met opbouwende kleedjes neerleggen voor de restaurantjeslaatste voorbereidingende eerste klanten strijken neer

Cat is leuk! Echt een hele lieve stoer meid, prachtige lach, en ze nodigt ons uit in het ‘familie-restaurant’. Tuurlijk! Doen we. kokkies clam soup
De volgende avond verloopt weer op precies de zelfde wijze. Het is vandaag een stukje drukker, want weekend en nadat ik weer even gecheckt heb in alle pannetjes wat er vanavond weer voor lekkers op het menu staat loop ik weer de vrolijke Cat tegen het lijf. Ze zwaait enthousiast als ze me ziet, neemt me aan de hand, hello you come eat again? My mother make clam soup again! You like clam soup? You want sit? Where is you family? You family like clam soup? Vrolijke tante. Cat helpt haar moeder en oma nu ze vakantie heeft. Ze moet vandaag wat eerder weg want ze heeft Engelse les. Na de vakantie gaat ze Engels studeren aan de universiteit van Danang. Ze woont met haar hele familie, drie generaties vlak achter het strand. Iedere dag zitten haar moeder en oma hier om hun eten te verkopen. Altijd hetzelfde eten. les kokkies op het kleedje bij Cat's familie, clam soupe eten

We hebben deze reis nog nooit 2x bij dezelfde tent gegeten, maar voor Cat en haar leuke moeder en oma maken we graag een uitzondering. Het is sowieso geen straf om de avond op dit heerlijke strand door te brengen. En die clam soup, 25.000 vietnamese dong per bordje (0,80 cent) is echt verrukkelijk!
jammie Joch bordje clam soupbordje clam soupe van cat's moeder

Ook hier zijn we weer de enige witneuzen tussen de locals op een kleedje. We worden gespot door een andere’vriendin’, een oud stokoud kreupel besje- broos met een betelmond zoals de meeste oude vrouwtjes hier,   die ons ieder dag meerdere malen opzoekt om handjes pinda’s te verkopen. Tuurlijk, doen we dat. daar is ze weer, mijn vriendin van de pindaverkoop

Op het kleedje achter ons zit een clubje vriendinnen (tantes van Cat? vriendinnen van haar moeder?  het is me niet helemaal duidelijk, whatever iedereen is hier family of friend, of ‘your mother my wife’…uhhhh duurde even voor je dat begrijpt..aha..schoonmoeder ;-)
vriendinnen op het strand
Die schattige oma komt aanrennen met blikjes gekoelde cola en bier, en haar ’specialiteit’ de gedroogde squid, maar die hebben we gisteren al geproefd en die vonden we net even wat minder.. lief blijven kakelen en lachen..oma squid
DSC_0274Het ‘pinda-vrouwtje’ en Saar? Mmmm…Saar kijkt er wat bedenkelijk bij…
saar weet het nog niet zograndma en jolocal family enjoying dinermarijn en jo

We hebben wederom een heerlijke lazy avond op het strand. Buikjes rond gegeten en langzaam wordt het tijd om op de scooter te stappen. Het wordt langzaam donker. De hemel gaat van lichtblauw naar donkerkobalt. Er worden wat olielampjes aangedragen wat een sprookjesachtige sfeer, gewoon zo lekker eten, of liggen op je mat, het geruis van de branding, de geur van de zee, de lichtjes, de vrolijke kinderstemmen, wat een bijzondere plek, wat een bijzonder land. Bijzondere combinatie en afwisseling ieder keer toch weer van drukte en ontspanning, armoede en blijdschap…en langzaam gaat de zon onderen langzaam gaat de zon echt onder

Cam Thanh, de andere kant van Hoi An

Na een intensief programma in writing service Saigon, Ha http://iga.edu/help-academic-homework-service/ Noi en en het noorden van Vietnam, blijven we een paar dagen in het lieflijke Hoi An.

Een klein maar schitterend stadje waarvan het ‘Old Quarter’, een oude wijk met Japanse, Chinese en zelf Hollandse invloeden, op de Unesco World Heritage  Lijst staat. Hoi An ligt in een delta aan zee, waardoor het zich heeft kunnen ontwikkelen tot een van de grootste zeehavens in haar tijd in Vietnam.

Bootjes in coconut bos

Veel mensen komen niet verder dan het Old Quarter en de prachtige stranden van Cua Dai Beach en An Bang Beach. En dat is jammer. In de omgeving van Hoi An liggen een paar gebieden die zeker ook de moeite van een bezoekje waard zijn. Ik besluit om vandaag niet naar het strand te gaan, maar de fiets te nemen naar Cam Thanh, gelegen in de delta op een paar kilometer van Hoi An.Dames met bladeren

Cam Thanh is een soort ‘achterkant van Hoi An’. Het is een meer dan 200 jaar oud Water Coconut Forest, een ca. 75 hectares groot gebied dat ooit aangeplant met planten uit de Mekong Delta. De grens tussen het toeristische en niet-toeristisch gebied is scherp. Ongeveer halverwege tussen Hoi An en de stranden sla ik rechtsaf de weg af en bevind me direct in het buitengebied. Binnen 20 meter ben je zo’n 50 jaar terug in de tijd.Bewerking bladeren

Het gebied is eigenlijk een soort productiebos met daarnaast een grote verscheidenheid aan diersoorten zoals krabben, mosselen, brakwater-vissen en vogels. Het mooiste vind ik eigenlijk wel de kleinschaligheid van het gebied. Kleine kreken met daarlangs weggetjes en huisjes. Ook zijn er veel lokale bedrijfjes waar mensen de bladeren en nerven van de Water Coconut Palm verwerken.Bamboebrug

Naar mate ik langer rondfiets raak ik dieper onder de indruk van de omgeving en hoe de mensen hier leven. Het is een prachtig gebied en de mensen lijken in grote harmonie met hun omgeving te leven. Er straalt een soort vredigheid vanuit. Je hoopt dat dit zo kan blijven.Brug in aanbouw

Helaas de werkelijkheid is anders. Vietnam ontwikkeld zich in een rap tempo, inclusief de infrastructuur. Als rijke westerling snap ik dat de mensen in Vietnam vooruit willen en dat dit offers vergt van de natuur. Maar Can Thanh is een kwetsbaar gebied en het gaat helaas doorsneden worden door een grote snelweg. In de verte is daarvan de brug al te zien. Ik hoop dat de schade beperkt zal blijven.

Eten bij Ms. Be: Co Be Banh Xea

Een van de redenen waarom we heel graag naar Azië gaan is het eten. En dan vooral het eten bij de locals op straat. Er gaat echt niets boven vers klaargemaakt streetfood in een tentje waar academic writing service ze bij voorkeur maar 1 gerecht hebben.

De omloopsnelheid is dan hoog en de kwaliteit bijna altijd gegarandeerd. Een van de hoogtepunten in Hoi An was zonder meer het Bale Well Restaurant, gelegen naast de oude bron van het stadje. Een verder onooglijk ding, evenals het restaurant zelf dat niet veel meer is dan een aantal tafels met stoelen in een smal steegje. Zonder de aanbeveling van Rocky, de man van de eigenaresse van onze homestay, waren we hier wellicht nooit gekomenIMG_4761.Ms Be

Het verhaal is eenvoudig. Ms.Be heeft zo’n 20 jaar geleden het concept bedacht waarbij je varkens-sate of springrolls samen met groente, shrimps en/of eireepjes rolt in rijstvellen. Een soort springrolls in een springroll. Meer is het niet, maar lekker !!MArijn met roll

Ms. Be start haar restaurantje als streetcorner stand. Al snel wordt het een favoriet gerecht van de locals en wordt de stand te klein. Ms.Be verkast naar een heus ‘restaurant’ in een klein steegje. De keuken is tegen de buitenmuur en daar staan 12 branders waarop een en ander wordt klaargemaakt. ook is er een grote pan waarin de kleine springrolls worden gefrituurd voordat ze worden opgedient.buiten keuken

Wij witneuzen krijgen een speciale behandeling. Er komt iemand aan tafel uitleggen en voordoen hoe het ‘gerecht’ moet worden klaargemaakt. Na een beetje oefenen lukt het ons ook en eten we ons buikje rond. Zodra iets op dreigt te raken komt er direct een aanvulling uit de keuken. OK, voor de gemiddelde vietnamees zijn we best reuzen, maar ook wij hebben onze grens. Na een rolletje of 6 geeft iedereen het op en moet zelfs Jochem erkennen goed (lees genoeg) te hebben gegeten.bale well Wat een feestmaal en wat een sfeertje. Er wordt namelijk ook voordurend eten afgehaald met brommertje. Die rijden dan ongeveer door het restaurant wat de hectiek alleen maar vergroot.Lampionnen met Berber

Als we uiteindelijk op de fiets terugrijden verzucht Jolinde dat dit helemaal is waarom we naar Vietnam zijn gekomen: Experience, locals ontmoeten en … echt eten.  Yess !!

De hemel huilt

an bang beach storm
De dag in Hoi An begint met hele donkere wolken. Hoe toepasselijk na het afschuwelijke bericht gisteren van het neerschieten van de Malaysian Airlines Boeing uit het luchtruim boven Oekraïne. Ik werd vannacht een aantal keer wakker van tringeltjes van de alerts die binnen kwamen met de laatste berichten over dit afschuwelijk drama. Vreselijk, en ongelofelijk dat dit echt waar is.  Het luchtruim boven de Oekraïne. Ik zie het voor me, twee weken geleden hingen wij er ook, ik heb toen nog uitgebreid die vliegroute op scherm zitten bestuderen en dacht op het moment dat wij daar bovenvlogen nog hoe zou het daar onder zijn, met die vreselijke akelige oorlogsdreigingen en walstaltig politieke machtsvertoon. We worden er stil van. De kinderen verschijnen aan het ontbijt en hebben al contact gehad met hun vriendjes en vriendinnetjes in Nederland. Berber heeft al twee vriendinnetje gesproken die een vriendinnetje en een klasgenootje hebben die in het verongelukte vliegtuig zaten. Weird. Wat is dit voor zotte wereld…

Ik had me voorgenomen vandaag wat tijd te maken om maar eens wat groot achterstallig onderhoud te doen en eens snel een  aantal verslagen van onze avonturen in Vietnam op het reisblog te zetten maar de lust is me even vergaan.  We zijn vanmorgen even naar het strand gegaan waar de wolken steeds dreigender werden en uiteindelijk in een enorme hoosbui terug gebrommerd. De hemel huilt.

Storm An Bang Beach

IMG_4660IMG_4665IMG_0930IMG_0921IMG_0927IMG_0938

Beetje onverantwoord, maar wel leuk!

We zijn inmiddels een tijdje onder weg en redelijk gewend aan de chaos in het verkeer.

De metropolen Hanoi en Saigon spannen de kroon. Het lijkt wel of daar geen enkele verkeersregel is. Iedereen rijdt dwars door elkaar en en komt bij voorkeur aan de verkeerde kant van de weg je tegemoet rijden.

Naar we begrepen is regelmatig politiecontrole op het functioneren van de claxon.

Nauwelijks nodig lijkt me want iedereen gebruikt dat ding voortdurend.verkeer

Onze eerste echte verkeerservaring hebben we opgedaan met de fiets in Hanoi. En het klopt wat ze zeggen; je moet in Vietnam leren oversteken. Eigenlijk is het heel makkelijk, je moet het gewoon doen. De mensen die achterop komen letten op jou en bewegen om je heen. Je moet wel langzaam en beslist bewegen. Geen gekke sprongen maken dus. Saartje maakte de fout om plots achteruit te stappen en had toen promt bijna een scooter tegen zich aan.

Hoi An wordt onze plek om een beetje te relaxen en te zwemmen in de zee. Volgens de kids hoort daar een scooter bij. Stoer, lekker op je dooie akkertje naar het strand toeren en aan het einde van de dag naar het restaurant. Daarbij claimen ze een ruime ervaring uit eerdere reizen naar Thailand (Pai) en Laos (Vang Vien). Jolinde is minder enthousiast, een ongelukje zit immers in een klein hoekje. Daar weten we alles van. Ik herinner mij nog een wheely die mij lang geleden in Chiang Mai op het asfalt deed belanden, midden op het drukste kruispunt, terwijl Jolinde er vandoor stoof. Ze had niet eens bemerkt dat haar passagier verdwenen was! Scooter Berber

Maar goed 1 tegen 5, er komen dus scooters. Nu treft het dat onze homestay scooters aanbiedt voor 5 dollar per dag. Je moet alleen nog zelf tanken. Geen geld lijkt me en we besluiten om er drie te huren. We beloven daarbij met onze hand op het hart dat we rustig zullen rijden. Nog een paar helmpjes en de kokkies kunnen los als heuse easyriders !

scooter Saarscooter jochemscooter marijn

van Hue naar Hoi An

De vrolijke supervriendelijke meisjes van Diamond Holiday Hotel regelen  een minivan die ons in 4 uur van Hué over een bergpass via Danang naar Hoi An zal brengen. Kosten 80 USD. Dit kan natuurlijk veel goedkoper. Voor een paar dollar per persoon kun je al met een toeristenbusje in Hoi An komen, en er is ook eigenlijk maar 1 route, dus alles kachelt achter elkaar aan. Maar vooral Rigo heeft helemaal geen zin om ingewikkeld te doen, als het zo easy hier kunnen regelen, geen gezeul met bagage naar een centrale locatie, geen rondje langs allerlei hostels om hopen mensen op te pikken, en ach de meisjes zijn zo vriendelijk hier (ja hèhè, :-) Nah, allah…loat goan, loat goan denk ik…doen we niet moeilijk en maar leens ekker luxe, is ook best prima een keertje.

Hué is een apart stadje, met een heel eigen sfeertje, ik kan het niet zo goed omschrijven wat het nou precies is… Er zijn mooie botanische tuinen, de hoofdweg is een lange rechte vrij rustige boulevard, veel bomen, grote statige hotels, aan de overkant van de rivier bevindt zich dé culturele attractie waar de meesten voor naar Hué komen; de citadel en daar nog verder achter gelegen de oude graftombes. Ons hotel ligt helemaal achteraan in een hoekje langs de rivier in een rustig steegje maar wel temidden van allerlei backpackerscafes, hotels en winkeltjes. Een lekker lay back sfeertje hier, en al helemaal als we tijdens happy hour even binnen slenteren in het enige echte Backpackers Hostel hier in Hué. Er zijn nog precies 6 plekjes aan een bar direct aan de straatkant. s’Avonds laat eten we -wederom op advies van de meisjes van ons Hotel, maar ik had ‘em ook al gespot op tripadvosor- bij Serene Restaurant (dit hoort bij het Serene Hotel). De naam past helemaal! Het is een beetje chiquerige, wat ongezellige grote ruimte achter de lobby van het Serene Hotel, kenmerkend is dan vaak dat de airco op volle touren draait..brrrr… frisjes.. Maar ook hier weer hele keurige lieve meisjes- spreken nauwelijks engels- die ons helemaal in de watten leggen en het eten is zonder twijfel echt heel erg goed en bijzonder.We bestellen allerlei onbekende lokale gerechten die ons wel interessant en smakelijk lijken. Kippensoep met lotuszaad, rijstpannekoekjes gebakken met sesam met een lauwwarme salade met gestoomde groene jackfruit met champignons en verse kruiden als thaise basilicum, bananaflower en koriander. Groene vijgensalalde, met shrimps and porc gecarameliseerde porc ribs (spareribs) met taugee en verrukkelijke pindasaus… Verse fuitshakes en juices van mango en lemon, en nog veel en veel meer, eigenlijk echt te veel besteld, en dat alles inclusief drankjes, en coffee voor nog geen 800.000 VND,( da’s nog geen 30 euro met  z’n zessen!! Ongelofelijk dit weer.

Verder lummelen we maar een beetje rond. Rigo en Marijn huren een brommertje en gaan aan de andere kant van de rivier op zoek naar de tombes en pagodes. rondom HUeJoch, Saar en Berber blijven liever even in het Hotel, lekker koel, een laptop op iedere kamer én snelle wifi, dus dat begrijp ik best. Ik besluit even op en neer naar de overkant van de rivier te gaan om bij één van de vele opticiens een leesbrilletje te scoren. Ik kan het lopen of fietsen maar terwijl ik op straat rondkijk op zoek naar een bike-rental bedank ik me ineens en sluit een dealtje met een cyclo-mannetje om me snel op-en-neer te laten fietsen. In Hanoi riep ik als hardste dat ik dit echt bespottelijk vond, echte foute toerist om je door zo’n klein mager oud mannetje voort te laten trappen, en dan als een pascha in dat bakje gaan zitten, zonnebril op je neus, camera in de ene hand, een waaier om je koelte toe te wapperen in de andere hand, bloody toerist …maar ik dacht,..doe eens gek, ik ben even alleen, best makkelijk en leuk manneke ook, hij bleef maar lachen, en hij wilde me voor 40.000 dong  ongeveer 1,50 euro wel even heen en weer fietsen, en bleef braaf een klein half uurtje in de schaduw van de bomen achteroverliggend op zijn cyclo wachten tot ik weer – met bril op sterkte- bij de opticien naar buiten stapte. Ondertussen hadden Marijn en Rigo, Jochem nog even opgepikt bij het Hotel voor een rondje op de motor. We hadden elkaar op de brug nog kunnen tegenkomen.jo- cyclobrommer  rigo joch marijn

Met Saar en Bep vervolgens nog even snel een rondje langs de shops om wat backpackers korte broekjes te scoren. Ik laat nog een flodderbroek naaien, 20 minuutje later kan ik em ophalen, strakke planning want om 13;00 staat de taxibus voor die ons vanmiddag naar Hoi An brengt. Op weg naar Hoi An stoppen we even vlak voor Danang bij een strand waaraaan een luxe resort ligt. Het is er eigenlijk een beetje zielloos,zielloos resort omgeving danang ziet er prachtig en luxueus uit, uit maar er gebeurt helemaal niets…wij hebben er ieg niets te zoeken en rijden weer snel verder , door een tunnel, oh…ik dacht dat we juist die prive taxi hadden genomen om over de pass te rijden om nog iets meer van de omgeving te zien, maar nu duiken we toch de tunnel in , kortste route dus…nou goed..te laat, en ach…laat maar… we komen vast nog wel op meer mooie plekken. We rijden langs de Marble (marmer) groeves. Er staan enorme marmeren beelden langs de kant van de weg, één grote openlucht showroom. Wij rijden lekker door, een stukje verderop nog een stop voor een enorme werkplaats waar meisjes aan het werk zijn en allerlei vietnamese souvenirs worden verkocht…We zijn niet echt geïnteresseerd, lopen toch even een rondje door de enorme werkplaats en showroom en Rigo ontdekt de chinese stoelen die hij via zijn moeder, en afkomstig van zijn grootvader die in China leefde, kreeg en al jaren in ons huis rondzweven. Tssss…..die worden hier gewoon in massaproductie gemaakt. Identiek houtsnijwerk, model identiek…mwah..hij vindt het eigenlijk een beetje teleurstellend zijn chinese familiemeubels hier en masse aan te treffen..

Om 17; 30 komen we aan in Hoi An. We hebben voor de komende twee nachten gereserveerd bij Loc Path Homestay. Dit ligt aan de doorgaande weg tussen het strand en het stadje. Dit adresje was een tip van Elsbeth, die er vorig jaar samen met Hessel en hun drie  jongens verbleef. Het had ook geweldige recensies op tripadvsior en dat blijkt ook helemaal terecht. Wat een fijne plek, warm welkom door Linh en haar man Rocky. We krijgen heerlijke kamers; de kids delen met z’n vieren een riant appartement dat te bereiken is met een stenen trap vanuit de tuin. 2 slaapkamers, 2 badkamers, apart toilet, keukentje, 2 leuke balkonnetjes, heerlijke bedden. En onze kamer, ook heerlijk ruim, superschoon, groot heerlijk bed, balkon  uitkijkend op de binnen tuin en de ontbijtruimte, snelle wifi super!

We gaan er meteeen op uit met 3 scooters!! Kids door het dolle,….ja dat scooteren was écht een ‘ding’ aan het worden en dat moest en zou deze reis door Vietnam nog aan bod komen. Rigo, Marijn en ik alledrie een scooter. Jochem, Saar en Bep deze avond achterop. De meute scheurt er meteen vandoor…ze willen direct naar het strand om nog een avond duik te nemen. Leuke vrolijke bedoening daar s’avonds aan het Cua Dai strand. De jeugd plonst in het water en de oudjes gaan lekker onder de palmbomen zitten. Dametjes rennen rond langs de plastic tafeltjes met menukaartjes en blikjes bier en cola worden geserveerd uit hun koelboxen. Na het zwemmen drinken wij er ook een drankje en dan gaan we door op de scooters langs de strandweg naar het zuiden. We parkeren onze stoere rossen recht voor een op het eerste gezicht nogal onooglijk tentje – type helverlichte open ruimte met plastic tafels en stoeltjes erboven een golfplaten dak- Dit moet toch echt Bé Nhi zijn. Volgens Rocky, van Loc Path Homestay, serveren ze hier de beste fresh seafood tent hier in Hoi An, it’s where the locals go en zeker geen tourist thing. Kijk dat is precies waar wij op uit zijn! Berber en Saar kijken nog wel een beetje bedenkelijk…mmmm..moet het hier gaan gebeuren vanavond,…zeker bij het zien van de enorme hoeveelheid bakken levende vis..  bakken vissen Be Nhifronsen de kleine dames nog even wenkbrauwen…maar ik zie dat Marijn al helemaal verliefd naar een reuzenkrab staat te kijken en ik heb een frommeltje papier uit mijn zak gepeuterd met daarop in het vietnamees een gerecht geschreven waar ik heel benieuwd naar ben. Het heet Cá Duôi Nûong, ik heb er iets over gelezen op een foodie forum en het zou een verrukkelijk local (hoi An) seafood gerecht moeten zijn: stingray (haai) op bananenblad net kruiden, inrollen in rijstevellen en dopen in een soot vis/chillisaus. Klinkt niet gek toch? We gaan los, Marijn kiest haar krab, marijn met krabde meisjes een crispy fish en het wordt weer een (h)eerlijke smulpartij!saar joch rieg seafood

krab op bordDe meisjes die in de bediening werken blijken er aan het einde van de avond meerdere jobs op na te houden (is hier overigens helemaal niet vreemd, sommigen hebben er wel 3 of 4) en komen nog even bij on natafelen en nemen hun ’shop’- een grote rieten mand gevuld met allerlei souvenirs en prullaria- mee. Look madame, this is my shop, Ik; ah how nice you have a shop as well, where can i find your shop, is it in the old quarter? No madame this is my shop…een ze wijst nog een keer op de rieten mand vol prullen variërend van minipotjes tigerbalsem, thee, kaneelpotjes, kleedjes, etuitjes, tot armbandjes, houtsnijwerkjes, kaarten, etc  Everthing made myself…joh right..off course ;-)

Ik heb daar eigenlijk helemaal geen zin in, misschien een beetje wantrouwig maar ik begrijp nu waarom ze de hele avond zo enorm haar best heeft gedaan, misschien niet zo aardig van me, gedacht maar tja ik kom niet voor die spullen.. en ach weet je ze hebben natuurlijk gelijk ook…gewoon proberen, die toeristen hebben geld te spenden, en ze brengt het eigenlijk ook wel sympathiek…Before you say no mdame, please take a look in my shop… deze tante weet wel hoe ze klanten moet inpakken…Rigo is helemaal om (hij is altijd al dol geweest op prullaria ;-)  ja hum..en kiest van alles uit, en dan maar onderhandelen. Die tante is echt op haar best,…voor ongetwijfeld veel te veel geld kopen we wat onzin…het is haar gegund.

Heel laat, pikkedonker, buikjes rond en doodmoe brommeren we terug naar het stadje. Doodeng langs die weg. Ik vind het ook eigenlijk onverantwoord en ben verschrikkelijk blij als we heelhuids aankomen. We rollen moe maar voldaan onder de knisperwitte lakens. Wat een heerlijke eerste kennismaking met Hoi An.

Citadel, Hué

DSC_0167_5DSC_0043_7DSC_0080_6DSC_0066DSC_0050_6DSC_0165_5DSC_0048_5DSC_0101_6