|
|
Marrakech, woensdag 24 augustus, door Jolinde
 Vandaag is onze laatste dag in Marrakech. We zijn neergestreken in zuidelijke deel in de medina in Riad Mandalay, vlakbij de twee poorten Bab er Robb en Bab Agnaou. Echt weer anders dan onze eerste dagen in Marrakech, toen we ten noorden van het Place Jeema el Fna in een riad zaten. We zitten nu valkbij de mella, de joodse wijk, het koninklijk paleis Dar el Makhzen (waar het een drukte van jewelste is, want de koning is hier deze dagen) en verder de oude paleizen El Badi en het paleis Bahia. Vlak achter onze riad liggen nog de tombes (Saadidische graven) dus er valt nog genoeg te doen vandaag 
 We besluiten gewoon lekker wat rond te dwalen door de kleine straatjes in de Mella en maar te zien waar we uitkomen.
 Het is hier een stuk rustiger op straat dan aan de noordkant van de medina.We worden hier ook niet zo achternagezeten en continu aangesproken als aan de andere kant van de medina. Heerlijk zo.
 We hebben eigenlijk niet zo heel veel ambities meer, we vinden het wel prima om gewoon een beetje rond te slenteren en op een gegeven moment komen we uit op een prachtig pleintje; Place Ferbantiers; het tinnegieterspleintje voorheen de Place du Mellah.
 We maken hier en daar nog wat foto’s van deuren, poortjes, en nog meer deuren, en mozaic etc.etc. Het is weer goed heet, en de warme zon lijkt de huizen nog roder te kleuren.
 Het Place des Ferblantiers was vroeger een deel van de oude joodse souk en is nu een mooi pleintje omgeven door werkplaatsen van lantaarnmakers, tinsnijders en ook een paar kruidenopslagplaatsen.
 De ruiines van het Palis El Badi zijn zichtbaar vanaf het Place des Ferblantiers. Er is niet heel veel meer van over. Er staan nog wat muren en kantelen, niet zo bijster boeiend, dus we bekijken de boel wel vanaf het pleintje. Wat wel geweldig is zijn de ooievaars die hun nesten hebben gebouwd op de hoeken van de muren. Het uitzicht op deze ooievaars is nog veel mooier vanaf het dakterras van de Kosybar, een hip en happening cafe op het plein. We drinken hier nog wat en blijven relaxed nog wat hangen in de koelte onder de watervernevelaars. Wat een uitvinding is dat toch 
Marrakech, woensdag 24 augustus, door Rigo
Dat de medische zorg in Marokko minder ontwikkeld is als in Nederland valt goed op door de gebitten van de mensen. Als ze uberhaupt nog tanden hebben, dan zijn deze vaak letterlijk rot. Er moet een grote markt zijn voor kunstgebitten.
Op het grote plein Jemaa el Fna in Marrakech vonden we naast de slangenbezweerders, de aangelijnde aapjes en andere artiesten, dit tafeltje vol tanden en kunstgebitten. Letterlijk voor ieder wat wils.
Ik ben er alleen nog steeds niet achter of dit aanbod bedoeld is voor medisch gebruik, of dat het een lokkertje is. In ieder geval stond direct iemand boven op mijn lip toen ik een foto nam. Uiteraard diende er te worden betaald voor de foto. Na drie weken ervaring in het mooi Marokko en haar inwoners die je als westerling vooral zien als een ‘lopende cash-automaat’, zijn we echter wel wat gewend. Een hartgrondig ‘non’ en wat gevloek in het Nederlands deed het opdringerige heerschap snel afdruipen. Blijkbaar was ik erg duidelijk geweest en de kids moesten wel grijnzen. Zo kennen ze mij eigenlijk niet.
Marrakech, woensdag 24 augustus (dag 21) door Berber
Vanochtend werd ik wakker in mijn speciale berber bedje (een heel klein schattig bedje waar alleen ik in pas). Omdat dit onze laatste dag hier is  en we nog wel wat wilden gaan zien, zijn we meteen na het ontbijt op zoek gegaan naar het paleis. (Bahia paleis) Het was best moeilijk te vinden,  we werden alle kanten op gestuurd, links rechts door kleine straatjes heen en onder poortjes door,
 maar we hebben toch gevonden  ! Toen we eindelijk de poort van het paleis zagen, kwam er een hele grote groep olifanten aan gestampt! (heel veel dikke toeristen die achter een vlaggetje aan liepen, dit hadden we in de afgelopen drie weken nog niet eerder meegemaakt).
Het was een oud paleis met heel veel kamers die mooi versierd waren met tegeltjes. Maar het was zo druk met ‘olifanten’ dat we snel weer naar buiten zijn gegaan. Toen ging we nog een keertje naar de grote plein met heel veel slang bezweerders, henna vrouwen (me zus had al een henna die liet ze zien zodat de vrouwen niet achter ons aan kwamen, dit werkte zo goed dat Saartje riep dat ze een henna op der kont had haha!. Er waren ook weer de aapjes.
Dit plein herkende ik nog van de eerste keer in Marrakech. Wij hebben in het zuiden van Marokko op de markten al veel berbervrouwen gezien. Je herkent ze vaak aan hun kleding die heel fleurig en kleurig is.
Toen gingen we wat drinken, quatre coca et deux jus s’il vous plait. Maar de jus was op (mama: als je slim bent haal je er een op de plein er staan er 100 kraampjes, en dan verkoop je het voor de dubbele prijs, maar dat konden ze hier in het cafe niet bedenken)
Daarna ben ik met jochem en mama langs wat winkeltjes gegaan om nog wat souvenirs te vinden. Papa, marijn en saar hadden daar geen zin in en we hadden over een uurtje afgesproken op een hoekje van het plein. Ik wilde toch wel heel graag een echte “berber-souvenir”, namelijk een echte berberjurk, die had ik al eerder gezien in Eassouira, maar mama zei; die doe je toch echt nooit aan, ja…met carnaval misschien, maar ik denk dat ik hem ook best naar school aan kan, ook al trek ik normaal echt nooit een jurk of rokje aan, alleen maar spijkerbroek of korte broek. Maar toch, we kwamen in een winkeltje en daar was zo’n berberjurk. Ik heb hem aangetrokken, en hij was echt heel mooi, maar ook heel duur. Dat deden we niet, en toen gingen we weg, maar ze bleven maar proberen of we hem toch niet wilden kopen, en wij gingen echt weg, maar toen ineens mochten we de jurk hebben voor heel weinig, en omdat mama het toch wel heel bijzonder vond; berber in een berberjurk hebben we hem toch gekocht.
Ik ben toen snel in een cafeetje naar de wc gegaan, en heb me daar verkleed. Het is best een ingewikkelde jurk om aan te doen, met touwtjes en een hele lange lap stof die je weer tussen je benen naar achter moet doen en dan weer omhoog en dan weer vastknopen met een band, enz. Maar ik kreeg hem aan; en toen ging ik in mijn berber-outfit op het plein op papa wachten, kijken of hij mij nog herkende.
Dat duurde wel even, en even dachten we dat ze al weg waren, omdat ze misschien te lang op ons moesten wachten en we hadden geen tijd bij ons, maar toen kwamen ze we gelukkig toch aan. Iedereen moest lachen toen ze mij zagen staan.
We hadden het warm en eigenlijk ook wel genoeg gezien dus we zijn teruggelopen naar onze riad.  Daar was het lekker koel binnen, en we konden nog wat zwemmen in het kleine zwembadje.  We wilden graag een bananenshake. Ze gingen voor ons naar de markt om bananen te kopen en toen kregen we een heerlijke bananenmilkshake.
s’Avonds is het hier al om half 8 donker. We gingen eten bij een heel mooi restaurant waar we op het dakterras zaten. Het was er heel gezellig. Later kwam er ook nog muziek en dansers op het terras. Saar en ik werden gevraagd om even met zo’n buikdans vrouw mee te doen. Nou ahum…….heel eventjes d
 Esaaouira Plage, zondag 21 augustus (dag 18) door Jolinde
Terwijl de rest zich vermaakt met een surfboard in de golven heb ik besloten me vandaag te wagen aan een stormgalop door de duinen en over het strand op een volbloed arabier. Oefff………… never ever .zo snoeihard met een paard geraced…….ik dacht dat mijn hart op hol zou slaan…..zo ongelofelijk speedy was dat paard. En naast mij Arrafat, mijn marokaanse cowboy-araab. Het was great fun!
Essaouira, 21 augustus door Rigo
Marokko is een geweldig fascinerend land. We leggen gedurende onze reis heel wat kilometers af in onze comfortabele 4w-drive. Je komt van alles tegen, zo ook dit mooi oude benzinestation dat werkelijk helemaal past in de omgeving.
Het landschap verandert voortdurend maar ook, en dat had ik niet verwacht, het weer. Heb je het ene moment een strakke blauwe hemel, na de volgende berg kan dat veranderen in dreigende luchten, regen of heuse zandstormen. Ik krijg meer en meer respect voor de mensen die vroeger te voet of met ezel en met dromedarissen de lange tochten aflegde over de handelsroutes tot aan Timboektoe. Startend in het relatief groene noorden om dan vervolgens via de palmoases af te zakken richting de Hamada (een soort dor steppe landschap) dat een groot deel van Marokko beslaat en uiteindelijk richting de woestijn.
 De Hamada is zeer grillig. We rijden op een gegeven moment langs een gebied waar nomaden in tenten verblijven. Zij weten in het dorre landschap nog water te vinden door het graven van putten. Toen wij langs deze plek kwamen was er een heuse zandstorm die het geheel een spannende en een beetje buitenaardse sfeer gaf.
Na onze rondreis komen we uiteindelijk aan in Essaouira, een mooi plaatsje aan de Atlantische kust. Hier nemen we afscheid van onze humeurige chauffeur. Voor ons vervoer kunnen we nu gebruik maken van een auto van de eigenaar van de auberge. Dit is wel even lekker, helemaal zelf bepalen waar en wanneer je wilt rijden en stoppen. Om onze chauffeur Mohammed iets te laten doen vergde toch iedere keer weer de nodige overredingkracht. 
We zijn inmiddels gewend aan de politieposten die bij ieder plaatsje te vinden zijn. Hier zitten dan een paar agenten (voor ons gevoel volledig overbodig) auto’s door te wuiven die op gepaste afstand zijn gestopt. Zomaar doorrijden is geen optie. Waarom deze posten zijn ingericht is ons na de hele rondreis overigens nog steeds een raadsel. In de meeste gevallen komt de agent namelijk niet eens uit zijn stoel en gaat er, zonder op te kijken, alleen een arm omhoog voor een lui gebaar dat kan worden doorgereden.
Essaouira heeft bij het binnenrijden ook zo’n post, dus stoppen we netjes als we voor het eerst naar het plaatsje toegaan. Iets verderop is een kruising. Ook daar staat een agent. Er is geen enkel verkeer en de agent staat met zijn rug naar ons toe, dus ik rij heel rustig door en sla af naar links. Plotseling draait de agent, blaast op zijn fluitje en wijst nadrukkelijk naar de kant. Ik heb geen idee waarom. Even later worden alle papieren gevorderd en volgt de korte uitleg: ik heb niet helemaal stil gestaan en dat is de regel!
Hij trekt een schrijfblok te voor schijn en schrijft direct een boete uit van 700 DHR (GVD!!). Excuses en verzoek om uitleg over een voor mij onbekende regel mogen niet baten. 700 DHR en wel direct cash aftikken. Wat een rot geintje, ik ben er goed ziek van.
Ondertussen zien we namelijk allemaal andere auto’s die het zelfde doen; gewoon doorrijden. Daarop gewezen zegt onze “vriend” de agent dat hij ze allemaal heeft doorgewezen. Nou echt niet, hij was namelijk aan het schrijven. Maar goed, dit win je toch niet. Dus uiteindelijk maar betaald.
Terug in de Villa Daba legt Didier uit dat we hadden kunnen proberen om onderhands 200 DHR te geven, waarschijnlijk waren we daarmee weg gekomen. Corrupte bende!
En zeg nou zelf, wie kan dit bord lezen.
Voor de zekerheid gaan we vandaag maar met de bus van Essaouira naar Marrakech.
Surfing Morocco.
Essaouira, 21 augustus door Jochem
 We waren net klaar met ochtend eten, en waren net aan het bedenken wat we vandaag is zouden gaan doen. We aten niet alleen maar er aten ook nog andere mensen mee, en die vertelden dat ze gingen surfen, dat leek ons ook heel leuk, maar natuurlijk wilde Marijn eerst niet mee surfen
Aangekomen bij het strand wilde Marijn toch ook een poging wagen om te surfen.We kregen allemaal een wetsuit aan, wat natuurlijk helemaal niet lekker zat maar het leverde wel wat leuke foto’s op. Toen kregen we allemaal ook een surfboard, en natuurlijk vond Saar haar board spuug lelijk. Eindelijk mocht we het strand op, we liepen twee aan twee want anders zou je zo weg waaien. Voordat we het water in gingen deden we eerste nog wat oefeningen met ons board op het droge voor straks in het water, en we moesten ook eerst nog wat oefeningen doen om warm te worden.Toen we dat eindelijk gedaan hadden mochten we het water in, de golven waren heel goed om op te surfen.
 Berber was uiteindelijk de eerste die een hele golf rechtop op haar board kon blijven staan. Je ging eerst ver in de zee liggen, plat op je buik op het board, en dan peddelen met je handen. Dan kijk je achter je of er al een mooie golf aankomt. Dan krijg je een duw, en dan komt het moeilijkste, want je moet precies het juiste moment pakken om te gaan staan. En dat dan ook nog in één vloeiende beweging, en dan zorgen dat je blijft staan!
Het was echt heel erg vet en na afloop gingen we nog even wat drinken en eten bij de chille surfclub Ocean Vagabond met een restaurant op het strand.
 Dat was echt heel leuk, wat wat minder leuk was, dat we toen we klaar waren met het surfen terug naar het hotel een boete kregen omdat we niet hadden gestopt bij een Arabisch bord. We werden aan de kant gehaald en moesten 700 dirham betalen= 70 euro. Toen we dit bij het hotel vertelde zij de eigenaar dat we hem gewoon 200dh=20 euro hadden moeten geven want dan zou hij die bon niet uitschrijven, maar goed dat wisten wij niet want dat zou je nooit in Nederland doen. 
Essaouira, zaterdag 20 augustus, door Saartje
We hadden een leenauto van Didier van de Villa geregeld en onze chauffeur was papa (Rigo)! We reden naar de haven van Essaouira.
We moesten nog wel een stukje lopen, maar aan de stank roken we dat we er al bijna waren. Maar toen we echt in de haven waren kon je je neus niet openlaten!  Het stonk er zo erg naar dooie, rotte vis! Ik ben met me neus tegen Marijn haar oksel aan verder gelopen haha!
Overal waar we liepen waren mannen bezig met de vis schoon maken, gewoon midden op straat op een kartonnetje! :O overal lagen dode vissen, met kop zonder kop en overal waar je keek lagen ingewanden, SMERIG!!!! Die mannetjes hadden hele vieze messen en handen dus echt schoon werden die vissen niet…
Je had hele grote vissen maar ook heel veel kleine visjes in een vies zakje (dit is vast voor de arme mensen want ik zag jongentjes het gewoon pakken). De meeste vis was wel vers want je zag heel veel bootjes in de haven liggen waar mannen bezig waren het vis op de kade te tillen.
 Ik wou echt heel graag weg uit de haven, het stonk er zo en de ingewanden en dode vissen vlogen om je oren. Sindsdien eet ik bijna geen vis meer….
We gingen daarna naar de medina (de oude ommuurde stad) vlakbij de haven. Eindelijk van de stank af :p.
Daar keken we wat rond in de straatjes en de winkeltjes en wat ik eigenlijk zocht was een kettinkje met een fatima handje eraan.
 Berber, Marijn en ik hebben er uit eindelijk eentje gevonden.
Eerst heel moeilijk gedaan of dat handje nou toch nog naar dat andere zilveren touw kon, maar het is gelukt hoor! Toen moesten we (nou eigenlijk mama) nog verder onderhandelen(daar is mama koning in!) dat duurt maar en dat duurt maar, hoort er dus ook bij in marokko, zucht, maar geduld en dat was dan ook weer gelukt hoor!
Toen wou jochem ook natuurlijk iets moois en tegenover stond een winkel met hele stoere jongens armbandjes, Jochem had een hele coole gevonden!
We kregen wel wat dorst van al dat rond lopen in de hitte! Toen zijn we wat gaan drinken in een cafe, met uitzicht op een druk pleintje met een hoop mensen en ook ezeltjes, en verderop een wit moskeetje. Marijn die wou doorlopen en is toen heel eventjes gaan kijken (ze was op zoek naar een waterpijp een portemonnee en nog meer) Maar kwam snel terug zij had namelijk ook wel een beetje heel erg dorst!Toen we een tijdje hadden gelopen kwamen we bij een gezellig plein.
 Waar allemaal mensen met muziek voor je kwam spelen. Hier gingen we wat lunchen (voor het eerst want eigenlijk deden we dat nooit omdat het ramadan is)
Er kwam ook een vrouw die heel sloom liep alsof ze in een film speelt en in slow motion naar ons liep. Ze ging om geld bedelen ik gaf er wat geld maar ze vond het niet genoeg en ze bleef raar lachen alsof ze een goeie mop had gehoord; maar dan wel eentje van mij! Er kwam ook ineens een man aanlopen met een deken om zijn nek met grote gaten erin. Hij pakte zomaar een bord van tafel en ging snel op zijn hurken op de grond zitten en at het heel snel op. Hij at dan ook alleen de groenten op hij had iets te veel koeskoes op denk ik.
Die vrouw die jammer genoeg nog naast mij stond die ging weer lachen alsof ze weer een goeie mop van mij had gehoord! Gelukkig liep ze weer in slow motion terug, want mijn eten werd er niet lekkerder van als ze de hele tijd naast me bleef staan.
Essaouira, vrijdag 19 augustus, Villa Daba (door Marijn)
Wat een verademing, na het slapen in “een stal” (stro aan de muur) en een 7 uur durende woeste rit door de bergen met een opgefokte Snor achter het stuur.
We waren aangekomen bij Villa Daba, een hotel gerund door een frans echtpaar. En dat was me een stel! 
 We stapte de auto uit en we werden meteen overladen door “bonjours”, handjes en knuffels van Bernadette en haar zoon met zijn vriendin. Na onze koffers naar binnen gesjouwd te hebben en de chauffeur vrolijk hadden uitgezwaaid (dag, dag en tot nooit meer ziens  ) kwam er een gestoorde professor aan gerend, DJ (de huis baas), met zijn hondje mommous. Hij kletste de oren van je kop, maar wel over leuke dingen en het was totaal niet vervelend, sterker nog ik vond het leuk! (ookal verstond ik er niks van… :-p) Ik mocht ze meteen, die lieve Babbette met haar gekke DJ. Samen brachten ze ons naar onze kamer, “Suite Rochelle”. Met open mond liep ik de kamer in, wat was het hier mooi! En vooral zo schoon en fris! Het was een grote kamer helemaal wit met blauwe accente, er zat nog een kamer aan vast met een vissers bed, en als je door de blauwe saloondeurtjes ging kwam je in de badkamer. Dit was genieten! En weer zo iets anders dan dat we tot nu toe gehad hebben. Daar zorgt mama wel voor, daar is ze heel goed in om alle verschillende hotels bij elkaar te zoeken echt top! Maar het mooiste moest nog komen!  We hadden een heel groot balkon voor ons zelf met ligbedjes en een hemelbed (dit mag je wel letterlijk nemen! Het lag heerlijk en was groot en breed vol met kussentjes) hier heeft mama elke avond op geslapen haha! Nee deze mensen hadden echt smaak! Het hele huis was tot in het kleinste detail ingericht.
Dit was alleen nog maar de kamer, ze hadden ook een heerlijk zwembad en een tuin vol met schildpadjes (wel 40!) je moest even goed kijken en dan zag je ze ineens overal lopen. Er was 1 ding die alle mooiheid en liefheid versloeg, het eten! Want mijn god wat kon DJ goed koken! De ene na het andere gerecht en allemaal stuk voor stuk heerlijk! Dit was ook de eerste keer dat ik vis heb gegeten deze vakantie, hier kon ik echt van genieten! En hij vond het koken ook echt leuk, dus bij elk gerechtje kwam hij vertellen wat het was en hoe het bereid was, en soms kwam hij zelfs met een boek waar hij de vis in kwam aanwijzen echt leuk! Het eten smaakt dan meteen nog lekkerder (kon al bijna niet maar toch ) Bernadette maakte ook echt de lekkerste toetjes (eerste keer ijs, geflambeerde ananas, perzik taart en nog veel meer!) na zo’n avond zat je ook helemaal vol, maar wat hadden we genoten. En zelfs voor de kleintjes (die na de markt geen vis meer aten) maakte hij met plezier een ander gerecht.
De laatste dag dat wij in Villa Daba kwam er iemand naar het hotel toe om henna’s te zetten. Eerst heeft een ander meisje er een laten zetten en toen ik zag dat het mooi gedaan werd heb ik het toch maar gedaan (straks kreeg ik spijt) ze begon heel mooi maar toen ze aan de binnen kant van me hand begon knapte de spuit…. dit was wel heel jammer maar is uit eindelijk toch nog mooi geworden. Ik heb er ook nog eentje op me enkel laten zetten haha! Saar durfde niet meer, watje 
 
Toen was het echt tijd om te gaan, jammer genoeg, ik had er best nog een nachtje of 2 willen blijven. Een kwam een busje voor rijden. Iedereen kwam ons gedag zeggen, het personeel, de zoon met zijn vriendin en natuurlijk Bernadette en DJ met zijn hondje. Ze zwaaide net zolang totdat we de hoek om waren, wat een geweldige mensen!
|
|
Laatste reacties